• Image 03
  • Image 04
  • Image 01
  • Image 05
  • Image 05
  • Image 05
  • Image 02
  • Image 05

Column

Veel tekst op een webpagina is eigenlijk not done. Maar toch geloven we dat goede tekst altijd zijn weg vindt. Maximaal 800 woorden. Meer zijn het niet. Column geschreven met als rode draad fietsen, sporten. Voor fietsreizigers, wielrenners, mountainbikers. Voor iedereen die uren op het zadel zit en wellicht dezelfde gedachtenspinsels heeft als de schrijver. Veel leesplezier. 
Deze columns zijn verschenen in het tijdschrift Bike and Trekking.

Mankiller

Mijn vrouw is een 'mankiller'. Naast de fiets lijkt ze zo lief, aardig, behulpzaam, sociaal. Eenmaal op de fiets gaat de neus op het stuur en de blik op oneindig en haalt ze iedereen in die maar even binnen haar bereik is.
Helemaal niet erg als dat een man op een bakfiets is met 40 kilo bagage. Maar het wordt pijnlijk als zij met haar vakantiefiets vol beladen een groep wielrenners bergop voorbij tuft. Aj, dat doet zeer en elke man gaat daar op een andere manier mee om. De druk wordt vooral zichtbaar pijnlijk wanneer ze grommend voorbij een groep wielrenners fietst die op kousenvoeten de laatste meters van de Redoute in de Belgische Ardennen oplopen en daarbij zuchtend uitstoot 'je gaat toch niet lopen'. Nee, dan maak je je als vrouw niet populair. Tenminste, dat zou je denken. Of beter gezegd, dat is wat vrouwen denken hoe mannen denken. Nu is een column over het verschil tussen mannen en vrouwen altijd makkelijk te schrijven. Kwestie van een paar open deuren intrappen en je zit gebeiteld. Maar toch hebben we hier wel een onderwerp te pakken waar nog maar weinig over geschreven is. De kwestie is, hoe gaan mannen om met snelle vrouwen en hoe denken vrouwen hoe mannen daarmee omgaan.

Even een zwart wit stelling: vrouwen denken dat mannen niet tegen vrouwen kunnen die sneller kunnen fietsen dan mannen. Wij mannen worden ingeschat als extreem competitief waarbij we zeker niet tegen ons verlies kunnen. Het tegendeel is waar. Mannen herkennen klasse en hebben daar respect voor. Natuurlijk, we gaan de strijd aan, altijd. En de strijd kan hevig zijn, soms zelfs pijnlijk. Maar als blijkt dat de tegenstander over meer finesse, meer kracht of meer uithoudingsvermogen beschikt dan buigen we diep. Zo hoort dat. Strijden waar het kan, buigen waar het moet.
Terwijl ik afgelopen zomer stormend de Galibier op klim word ik ingehaald. Ik had de fietser al in het dal gezien. Perfecte techniek. Krachtig. Schitterend om te zien. Ik voel dat het dichterbij komt en zet even aan in de hoop toch aan te kunnen haken. Maar voordat ik het weet snelt ze voorbij. Mooie lange benen. Glad, gespierd. Heerlijk soepel lijf. Fiets en lichaam perfect op elkaar afgestemd. Pure sportschoonheid. Ze blijkt de triatlon kampioen van Frankrijk te zijn. En dat is te zien. Ik buig. Diep. En tegelijkertijd geniet ik.
Want wat ik zie is een mens die volledig in balans is. Ik zie een vrouw waar de lust voor het sporten vanaf spat. Ik zie dat ze geniet, ik zie dat ze het kan en ik zie dat ze nog meer wil. Nog meer bergen, nog meer uitdaging. Ik zie pure schoonheid.

Vanavond trainingsrondje in de Krimpenerwaard. Voor mij fietst Lisette. Mooie rechte rug, lange gespierde benen, krachtige tred. In de verte het bordje Krimpen aan den IJssel, onze woonplaats. Voorzichtig, zonder geluid te maken schakel ik naar het grote blad en voordat ze het weet storm ik voorbij om als eerste de virtuele finish te passeren. Wij mannen kunnen heel goed tegen ons verlies maar het moet tenslotte wel leuk blijven.