• Image 05
  • Image 01
  • Image 05
  • Image 03
  • Image 02
  • Image 04
  • Image 05
  • Image 05

Column

Veel tekst op een webpagina is eigenlijk not done. Maar toch geloven we dat goede tekst altijd zijn weg vindt. Maximaal 800 woorden. Meer zijn het niet. Column geschreven met als rode draad fietsen, sporten. Voor fietsreizigers, wielrenners, mountainbikers. Voor iedereen die uren op het zadel zit en wellicht dezelfde gedachtenspinsels heeft als de schrijver. Veel leesplezier. 
Deze columns zijn verschenen in het tijdschrift Bike and Trekking.

Gaan of niet gaan

Maar ik kan toch wel biken over single tracks, slapen in de jungle, vulkanen beklimmen en rond reizen door de bush van Guatamala? Want over een week ga ik dus dan moet je het wel opgelost hebben.

Ik kijk de arts hoopvol, maar ook dringend aan. We hebben net een week van allerlei onderzoeken achter de rug. Echo’s, hartfilmpjes, longfoto’s, bloed prikken, nog een keer bloed prikken. Bloeddruk opmeten en een hoop geklop en getik op mijn lichaam. Conclusie: ben zo gezond als een vis. Heb een fantastische longinhoud, een indrukwekkend lage hartslag maar toch verrek ik van de pijn. Maar gelukkig, de oorzaak is gevonden en zoals het er nu naar uitziet ga ik niet dood en is alles alleen maar erg pijnvol. Over een paar weken ben ik ervan af maar daar zit nu net het probleem. In die paar weken dat mijn lichaam nodig heeft zich te herstellen heeft mijn verstand allerlei plannen gemaakt en is mijn spirit skyhigh om ze ook echt uit te voeren. En afhankelijk van het antwoord van de dokter, en vooral de toon waarop de boodschap wordt verteld, ga ik besluiten of ik de komende weken een hele mooie, maar ook pijnlijke tocht ga maken. Een afweging tussen risico, ongemak, pijn, genot en avontuur.

Nu zal menigeen zeggen, zonder de aandoening te kennen: stel het lekker uit en ga een maandje later. Waarom moet en zal het nu precies op dit moment allemaal moeten gebeuren?! En daar zit hem nu net de kneep. Ik geloof niet in artsen die zeggen: lekker veel rust houden. Ik wordt daar ongedurig, ongelukkig en zeker niet gezonder door. Gebroken sleutelbenen genezen bij mij veel sneller wanneer ik het snel matig belast. Infecties verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra ik weer ga fietsen of hardlopen. Als je beweegt geneest het lichaam snel. En dat is ook niet zo gek. Alles stroomt sneller door je lichaam en daar wordt elk lichaam gezonder van.

Maar het succes zit in de verhouding belasting en belastbaarheid. De belasting moet onder de belastbaarheid blijven. maar hoe bepaal je dat laatste? Hoe bepaal de de belastbaarheid als je op de fiets zit ergens in de bush bij een steile beklimming en je wielen slippen onder je vandaan omdat kleverige modder je weg verspert. Je voelt vechtlust, adrenaline…..en natuurlijk pijn. Het risico om de belasting te hoog te vergroten is groot, erg groot.

Maar toch, de komende weken stil zitten? Ik weet het niet. Ik ben er niet over uit. Elke dag sta ik op. Beweeg, strek, voel mijn lichaam en iedere keer denk ik…. Gaan of niet gaan…