• Image 03
  • Image 04
  • Image 05
  • Image 05
  • Image 02
  • Image 05
  • Image 01
  • Image 05

Column

Veel tekst op een webpagina is eigenlijk not done. Maar toch geloven we dat goede tekst altijd zijn weg vindt. Maximaal 800 woorden. Meer zijn het niet. Column geschreven met als rode draad fietsen, sporten. Voor fietsreizigers, wielrenners, mountainbikers. Voor iedereen die uren op het zadel zit en wellicht dezelfde gedachtenspinsels heeft als de schrijver. Veel leesplezier. 
Deze columns zijn verschenen in het tijdschrift Bike and Trekking.

Diep dal

We hebben het gehaald. We zijn binnen. Moe, beetje gewicht verloren, wat smalle bekkies, maar dat valt allemaal weg wanneer we met het hele team de finishlijn over fietsen. Heel even houden we heel erg van elkaar. Er wordt geknuffeld en zelfs de meest geharde wielrenner staat met vochtige ogen handen te schudden. Lisette en ik zoenen elkaar alsof er geen honderden mensen om ons heen staan. Mooi. Erg mooi.

Acht dagen geleden stonden we met honderden renners aan de start van het wielerevenement Tour for Life in Italië om nu aan te komen in Nederland. Allemaal vol goede moed maar ook zenuwachtig voor wat er komen gaat. De eerste beklimming gaat vol. Lachen, praten. Het is verschrikkelijk mooi weer en de benen voelen goed. Het pure leven gaat beginnen. Zwetende lichamen die glimmen in de zon. Mooi, sexy. Getrainde spieren die soepel op het ritme van het landschap bewegen. Het hele team is opportunistisch. En dat hoort ook. Geen zorgen voor wat ons te wachten staat. Gewoon knallen.

Met het verstrijken van de dagen verdwijnt ook langzaam maar zeker de snelle energie. Nu komt het erop aan. Wie zet door? Wie kan de meeste pijn verdragen?. De eerste irritaties in het peloton steken de kop op. Kleine dingetjes waarvan iedereen al heel snel is vergeten wat ook al weer de oorzaak was. Soms wordt er even stevig gevloekt, soms weten sommigen niet meer waar ze het moeten zoeken. Afgeplakte billen omdat er blaren verschijnen in het zitvlees. Valpartijen. Uren buffelen tegen de wind die maar geen medelijden met ons lijkt te hebben. 
Een aantal jaren geleden stonden Lisette en ik ergens op een pas in Pakistan en hebben we 2 minuten even een hele heftige ruzie gehad over het verlies van een bidon met water. Schreeuwen, vloeken, verwijten. Wij kunnen dat. Even knallen en daarna heel snel weer vergeten. We weten van elkaar dat je in moeilijke situaties tijdens een fietsexpeditie soms even de negatieve energie kwijt moet. Dat kan heftig zijn, maar het moet ook niet lang duren. Het gaat niet om het onderwerp, het gaat om het kwijt raken van de energie zodat er weer ruimte komt voor positieve emotie. Dat kan omdat je van elkaar houdt en je weet dat het toch weer goed komt.
Nu zijn we met een groep onbekende bekenden. Niemand weet hoe de ander gaat reageren en elke reactie kost energie om te plaatsen. En dat gaat soms even hard, door een diep dal.

Bij de finish realiseer ik mij ineens weer waarom een mens af en toe een diep dal nodig heeft. Om van dit soort finish momenten vol te genieten. We hebben elkaar in de ogen gekeken en soms was wat we zagen niet altijd even mooi. Maar we hebben allemaal ervaren dat we gewoon mensen zijn. Mensen die met elkaar lekker diep zijn gegaan en daar niet terug van zijn geschrokken. En dat maakt ons mensen. Niet perfect, maar wel goed. wat is jouw volgende uitdaging? Veel reis en fietsplezier.