!Fotografie

Avonturier en fotograaf Marco Meijerink trok door meer dan 86 landen. Zijn beelden worden gepubliceerd in de internationale media. Regelmatig is hij te horen op de radio en te zien op televisie en geeft hij vele lezingen over zijn avonturen.


reisfotografie ! expeditiefotografie ! documentairefotografie !

 

 

Cambodja, de parel

 
Cambodja is voor het grootste gedeelte vlak. Ok, af en toe een heuveltje maar niet iets waar de gemiddelde fietser zich druk over maakt. Dat is anders in het noordoosten van het land. De provincies Mondulkiri en Ratanakiri bestaan voor het grootste gedeelte uit bergen en dichte bossen. Dit is het gebied van de Pnong. Een bergvolk met een geheel eigen cultuur. Ten tijde van het Rode Khmer regime waren er nauwe banden tussen de Rode Khmer en de Pnong. Dat lijkt in eerste instantie wellicht vreemd maar je moet niet vergeten dat het regime vóór de Rode Khmer de Pnong alles behalve goed gezind was. Het gebied is nog steeds moeilijk toegankelijk. Er loopt een onverharde weg naar de hoofdstad Sen Monorom maar daarna ben je als fietser aangewezen op smalle sporen die gemaakt lijken te zijn voor scooters, ossenkarren en natuurlijk fietsers. Het gaat allemaal langzaam. Een eigenlijk is dat voor dit gebied prima. Om in contact te komen met de Pnong heb je tijd nodig, veel tijd. Men kijkt de kat uit de boom en pas wanneer het duidelijk is dat je goede bedoelingen hebt, wordt je toe gelaten. Enigszins schuchter en wat terughoudend worden we onderweg uitgenodigd. Het is donker in het huis gemaakt van hout en gras. In een pan op het vuur pruttelt een soep met kikkerpoten. Mams heeft haar dochter op de arm. Een dikke snottebel maar wel een hartverwarmende glimlach. Wij lachen terug. Mams lacht ook. Tussen haar tanden een dikke sigaar geklemd, gemaakt van boombladeren en tabak. Ze neemt een ferme trek en vraagt of we een hapje willen mee-eten.
 
Donker, nacht, maanlicht glinsterend tussen de takken van de bomen door. Geritsel in het struikgewas. Een koele bries die de klamme warmte heel even lijkt te verdrijven. Onder een dun laken liggen we dicht bij elkaar. De klamboe vervormt een beetje ons gezichtsveld. Elke avond, wanneer het donker wordt, lijkt Cambodja tot rust te komen. Het land heeft nog het ritme van de zon van zoveel landen waar nog niet overal elektriciteit zijn intrede heeftgedaan. Met de nacht komt ook de loomheid, de zachte rust die over je neerdaalt na een dag lang fietsen. ‘Mooi hè’, fluister ik. ‘Ja’, antwoordt Lisette, ‘al weet ik eigenlijk niet precies waarom.’ ‘Heb ik ook, ik heb het hier heel erg naar mijn zin maar kan ook niet precies zeggen waarom dat zo is. Het is vlak, er zijn geen waanzinnige mooie bergen, er is veel eindeloze jungle, veel donkerrode paadjes die naar niets lijken te gaan. De dorpjes stellen niet veel voor, de mensen zijn niet kleurrijk gekleed. Het zou eigenlijk bijzonder saai moeten zijn’…..’tja, zucht Lisette, gek hè, maar het voelt heel erg goed.’ We zijn even stil….. ‘Weet je, misschien is het wel zo dat het fietsen in Cambodja je de ruimte geeft om echt te kijken. Niet van de ene toeristische hot-spot naar de andere, maar gewoon op een heel mooie manier fietsen door een mooi land.’ ‘You want chicken sir?’ ‘Hè, wat?’ ‘Chicken? sir? You want diner?’ Verbaasd kijk ik de man aan van het hutje waarnaast we vandaag onze klamboe hebben opgehangen. Hij vertelde bij aankomst dat hij malaria heeft en dat we vooral onze gang moesten gaan maar dat hij niet al te veel kon doen. En nu staat hij met een levende kip in zijn handen voor onze neus. Groot mes, een kleine schreeuw, en de kip is onthoofd. Vrienden komen erbij, er wordt wat gedronken en de sfeer is opperbest. Twee uur zijn ze druk in de weer met het eten. We helpen mee maar blijken wat minder handig te zijn met het villen van levende kippen dan de gemiddelde Cambodjaan. Verse kip met rijst en nog wat prutjes die in het kaarslicht moeilijk zijn te onderscheiden. Smaakt allemaal prima. Afwas wordt er niet gedaan, de pannen worden schoongelikt door de honden. Na het eten kruipt iedereen in de hangmat en even later is het weer stil. ‘Lekker hè?’ verzucht ik. ‘Mmmmm,’ antwoordt Lisette. Mooi land dat Cambodja…..
 

Artikel is verschenen in:

Tijdschrift Bike & Trekking Tijdschrift Op Pad